در انتقال لوله های قطر بزرگ، فرسایش معمولاً از کجا آغاز می شود؟

کجای لوله با قطر بزرگ در محل تغییر ابعاد معمولاً دچار سایش می‌شود؟

وقتی یک لوله مستقیم دچار سایش می‌شود، دلیل آن معمولاً به راحتی قابل درک است.

یک بخش انتقالی متفاوت است.

قطر لوله در حال تغییر است، مسیر جریان در حال تغییر است و در برخی موارد جهت ماده نیز همزمان تغییر می‌کند. به همین دلیل، سایش به ندرت به طور یکنواخت در تمام سطح داخلی توزیع می‌شود.

در پروژه‌های واقعی، اولین ناحیه آسیب‌دیده اغلب فقط بخش کوچکی از قسمت انتقالی است.

آن ناحیه کوچک همان چیزی است که بیشترین توجه را به خود جلب می‌کند.

نقشه همیشه نقطه سایش را نشان نمی‌دهد

نقشه می‌تواند قطر ورودی، قطر خروجی و شکل کلی را به ما بگوید.

این نقشه همیشه نمی‌تواند به ما بگوید که ماده در واقع به کجا به لوله برخورد می‌کند.

برای انتقال پودر ساینده، حرکت ذرات به چندین عامل بستگی دارد: سرعت انتقال، اندازه ذرات، چگالی ماده، جهت جریان و هندسه قبل و بعد از قسمت انتقالی.

بنابراین، دو قطعه انتقالی با ابعاد مشابه ممکن است در سرویس الگوهای سایش بسیار متفاوتی را نشان دهند.

به همین دلیل، هنگام بررسی یک قطعه فرسوده، عکس‌های محل گاهی اوقات به اندازه نقشه مفید هستند.

اگر یک طرف از قبل سایش یافته و طرف مقابل هنوز خوب به نظر می‌رسد، این موضوع اطلاعات بیشتری در مورد مسیر واقعی جریان به ما می‌دهد.

قسمت‌های انتقالی بزرگ به رویکرد متفاوتی برای آسترکشی نیاز دارند

برای یک لوله استوانه‌ای مستقیم، چیدمان سرامیک نسبتاً منظم است.

یک قسمت انتقالی بزرگ این راحتی را به ما نمی‌دهد.

محیط به طور مداوم تغییر می‌کند، بنابراین چیدمان سرامیک باید با آن تغییر کند.

در این نوع قطعه، کاشی‌های سرامیکی آلومینا معمولاً کاربردی‌تر از تلاش برای استفاده از یک شکل سرامیکی ثابت در کل بخش هستند.

کاشی‌ها می‌توانند از پروفیل فولادی پیروی کنند، اما نصب همچنان نیاز به کنترل دارد.

اگر چیدمان کاشی به درستی انجام نشود، سطح داخلی ممکن است با پله‌های ناخواسته، درزهای پهن یا فولاد در معرض دید در اطراف نواحی دشوار به پایان برسد.

این جزئیات کوچک می‌توانند به نقطه سایش بعدی تبدیل شوند.

ضخامت سرامیک تنها بخشی از تصمیم‌گیری است

مشتریان اغلب ابتدا در مورد ضخامت سرامیک سوال می‌کنند.

این قابل درک است، اما ضخامت به تنهایی به ما نمی‌گوید که آیا راه حل مناسب است یا خیر.

آستر ضخیم‌تر قطر داخلی نهایی را کاهش می‌دهد.

در یک قسمت انتقالی بزرگ، این ممکن است ناحیه جریان و نحوه ورود ماده به بخش لوله بعدی را نیز تغییر دهد.

بنابراین قبل از انتخاب ضخامت آستر، ارزش تأیید قطر داخلی نهایی مورد نیاز و وضعیت واقعی سایش را دارد.

در برخی موارد، راه حل بهتر صرفاً «استفاده از سرامیک ضخیم‌تر در همه جا» نیست.

ممکن است مفیدتر باشد که توجه بیشتری به ناحیه‌ای که ضربه در آن متمرکز است، داشته باشیم.

چه چیزی را قبل از تولید بررسی می‌کنم؟

برای یک قسمت انتقالی غیر استاندارد، من معمولاً قبل از نهایی شدن چیدمان آستر، چند مورد را تأیید می‌کنم:

• جهت جریان مواد
• ابعاد ورودی و خروجی
• قطر داخلی نهایی پس از آسترکشی
• پروفیل قسمت انتقالی
• ضخامت سرامیک
• اتصال با بخش لوله بعدی
• موقعیت سایش موجود، اگر تجهیزات قبلاً در سرویس بوده‌اند

این جزئیات به ما کمک می‌کند تا بفهمیم آیا چیدمان سرامیک با شرایط واقعی عملیاتی مطابقت دارد یا خیر.

برای بخش‌های انتقالی با قطر بزرگ، آستر باید از مسیر واقعی جریان پیروی کند، نه فقط از شکل فولادی.

این معمولاً جایی است که یک طراحی خوب محافظت در برابر سایش آغاز می‌شود.